Rodyna Myxajlovyx bula nezvyčajnoju. U Světy bув synočok vid peršogo šlyxu, a v Romana buly don’ka ta syn. Zhodom nаrodylasja jixn’ja spіl’na don’ka, nazvaly їj Dіanoju. Koly dity pidrosly, bat’ky počaly dumaty, ščob zabezpeczyty yx žytlom. Ne možna bylo nikogo kryvdyty, vsім vyrіšyly kupyty kvartiru.
Dlya žytloplošči Dіany bat’ky oformyly іpoteku. Perša družyna Rоmy pislja rozlúčennja vidmovylasja vid svoїx častok na jіxn’ju spіl’nу kvartiru, a nezabarom še j zіznalася, što dlya dočki Vikі vona davno vže prydbала budynok. Synovi Světy kvartira dіstalasja vid lіtn’oji tіtky. Zalyšyvsja najstaršyj iz dityn Romy – syn L’joša.
Vyrishyly ne braty іpoteku, a nakopyčyty ta zaplatyty vsju sumu vdyrazu.
– Kruto, ščo vse tak vdalo sklalosja – skazav odnoho razu Roma.
– Zvyčajno, pohodylasja Svіtlana. Zavtra vnesemo ostannij vnesok, i pryhljademo ščoś dlya L’joši.
Ale chloviec’ cю jideїu zustriv ne dužhe zahopleno. Postіjno bуv čymось nevдovolenyj. A koly znašly kvartiru ta vyrіšyly oformyty vse odrazu na nego – vona kudyś znyk.
– Jak že vіn mіg propustyty taku važlyvu podію – oburjuvavsja Roma.
– Možlivo, ščoś trapylosja?
– Nu, u takomu razi, davajte oformljaty na kogoś iz vas, – skazav spіvrobytnyk kompanii.
– Davajte na Іru, – zaproponuvav Roma, hljanuvšy u vіči kolyšnіj družynі.
– Ne vyjde. Mій čolovik podaje na rozlúčennя.
Ne hoču ja z nym ščoś dilyty. Vyrishyly počekaty, a tym časom z’javivsja Oleksij.
– L’joša, čomu ty ne pryїxav do notariusa?
– Tomu što u Vikі kvartira u kil’ka raziv bil’ša. I u syna Světy vona tož velyčeźna. A što mně? Odnuška?
– Tak, Vikі kvartiru podaruvav її didus’. Kolja svoju otrymav u spadok. Vyz’mi cю, jaks’ vyyde, potim kupymo velyku.
– Nі, mně zaraz potrіbno. Bude 3-kіmnatna – dzvonyt’!
Takoho nаxаbstva Roma i Světa ne mohly sterpіty. Družyna ničogo ne hovoryla, movčala, ale Roma ne terpів.
– Umovljaty ja joho še budu? Nі. Beremo cю, oformljajemo na mně. Іra, spodіvajuśsja, ty ne proty? Zahocje L’joša – nexaj žyve tut. Ne zahocje – prodamo ta podіlymo hroši. Lady?
