Voseni Artem ta Olena khotily zigraty vesillya. Krysiva, nerozluchna para. Vony zavzhdy buly razom. U rozlutsi buly lyshe odyn raz na paru misyatsiv – vin navchavsya na shofyera v misti, ale navit’ todi vin pryyikhav na kozhen vykhidnyj, shchob pobachyty svoje kokhannja. V armiyu ne pishov – ne prydatnyj. Olenu zh títka, yaka vzhe vyjshla na pensiyu, odrazu pislya shkoly prylashchuvaty na svoye mistse-sekretarkoyu u prestyzhnomu misti. Ta y osobystе zhyttya, zdamalosya, vystrylosya.
Svi zahoplyuvalysya tsetoyu chudovoyu paroyu. Artem-vysokyy, shyrokopletchyy, atletychno skladenyy khlopec’. U noho buly velyki chorny ochi ta volossya kol’ory smoly. Lena – nevysoka, khudenkaya divchynka, z dovhymy viyamy, blakytnymy ochyma, marmurovoyu shkiroyu ta svitlym volossyam. Bat’ky obokh radyly ts’omu soyuzu: divchyni pidhotuvaly prydane i budynochok nedaleko, shchob nahlyadaty maybutnikh molodyat. Torishn’oho serpnya pryyikhala zhinka, metoyu yakoyi bulo pidnyaty riven’ kul’tury na seli.
Same tomu vona zibrala molod’, vidkryla dramatychnyy hurchok ta vy’rishyla postavyty tradediu “Romeo ta Dzhul’ietta”. Bez zhodnykh sumniviv na rol’ Romeo buv obrany Artem, a rol’ Dzhul’ietty distalasya Alli. Olenі zh zaproponuvaly hraty v masovtsi, ale ta cherez zaynyatist’ vidmovylasya. Artem pochav propadaty na repetytsiyakh, z Olenoyu vony mayzhe ne bazylysya. Alla zavzhdy yogo prosyla pro dopomohu, vse їй ne vdalosya, a vin dopomahav. Nezabarom u Artema ta Ally pochnuvalysya stosunky.
Postavlena vystava otrymala skhvalennya hlyadachiv mistetchka, tomu vony proyikhaly z neyu po vsій oblasti. U lystopadi Artem ta Alla zihraly vesillya. Olena pishla z roboty ta poyikhala do mistu. Tam їй dopomahav dyad’ko (brat bat’ka). Vesnoyu Olena narodyla syna Hrytsya. Vystrylosya na robotu, zustrіla tam svoho naryechenoho zi skladnym nіmets’kym prіzvyschem. Tomas buv dobroyi dushi lyudynoyu, shaleno zakokhanym v Olenu. Nіnі vony shchaslyvi babusya ta didusya. U nikh dvi onuki, yakykh vony duzhe baluvaly. Nevist’ci tse duzhe ne podobalosya, vona khotіla vykhovuvaty yikh po vsiiy syvorosti. A Artem ta Alla zhyly v stolytsi. “Aktyrisa” niyak ne planuvala zalyshatysya na sele.
Olena pro tse znala. I os’ mynulo bahato rokiv. Olena davno ne bula vdoma u svoyikh, a brat pereikhav do nevelykoho mistetchka nepodalik. Poyikhala vona pohostyuvaty do n’oho, a pered vid’їzdom vyrishyla podyty do bat’kiv na mohyly. Olena prybralasya bilia mohyly, poklала kvity kozhnomu i sіla na lavku. Nespodivano khtos’ torknuvsya yiyi pletcha… «Artem, tochnо vin, ale yak!?» – Olena bula prylomshena. – Pryvіt, krasune-Lino, ty ni kraply ne zminylasya, – nіzhno skazav Artem, takim tonom, nіby vony shche vchora rozluchylysya, khotya mynulo 35 rokiv. – Vitannya. I ty nepogano zberygalsya. – Postariv, ta v ridne misto tyahne…
Bat’kiv treba hidni pam’yatnyky postavyty, vichna їm usim pam’yat’… ,- skazav Ivan, a potim prodovzhiv,- znayesh, Olena, nіby u misti zhyvemo, ta й normal’no vse, a vidchuttya take, shcho ya vse nepravyl’no zrobyv. Nachebto vse zhyttya prozhyv ne za pryznachennyam… z toboyu kokhannia okrylyalo mene, ya vidchuvav upovnenist’, mohl zrobyty vse. Z Alloyu zh yak boloto, tyahlo vnyz… vy’yavlyayetsya, kokhannia rizne, – posmihnuvsya vin. – U mene khorosha zarplata, khorosha posada, a ya vse odno dlya neї sil’s’kyy.
Chy ne vidpovidayu їй. Vidchuvayu, zhyttya daremno prozhyv: ni khata ne zbuduvav, ni dereva ne posadyla, ni syna ne porodila… Alla bezplidna… ne zmozhlа narodyty,- z tuhoю i smutkom promovyv Artem. – Pochekay, – Olena distala fotohrafiyu, – podivysya, nikogo ne nahaduye? Artem obіmliv, paru khvylyn vin ne mohav nіchogo skazaty. Na fotohrafiyi buv vin, ale v molodizhnomu odiazi ta z inshoyu zatsiskoyu. – Chomu ty pro tse ne skazala? – Khiba tse shchos’ zminylo b? Hrysha khirurh, znaye, shcho ty yoho spravzhniy bat’ko, ya yomu nikoly ne brekhalа.
Vyz’my fotohrafiyu, tam yoho nomer. Vin sam prosiv tobi peredaty, yak rapht zustrіnu. Mozhete spil’kovaty’sya ta dізnувати’sya odyn odnoho blyzche, tse ne problemy. Meni chas, zavtra vilytayu. Shchastya tobi, a kokhannia, khot’ vono й rizne, ale zh my same yoho obyraiemo… Artem sів na lavochku, vzявsya oboma rukamy za golovu, zvynuvachuyuchy sebe u vs’omu…
