Vyryšyly my poyikhaty providaty svekriw. A po dorozі shche j zaїxaty na hodynu-ınšu do rodyčiv čolovika. Podzvonyly, poperedyly, ščob ne zvalytysja na holovu neproxanymı gośtyamy.
-Zaїxajte zvyčajno. Budemo til’ky raďi. Tak, i prykhopit’ z soboju teljatyny. Bez kistok. Tysjač na p’jat’ tysjač. Vona u vas na rynku dobra.
Vyjıždjačy, zaїxaly na rynok, kupyly m’jasa, upakuvaty v termopakety. Jixaty hodyn šist’, pohoda plyus desjat’. Tak ščo m’jaso maje doїxaty u svižomu vyglyadi. Pryїxaly.
-A my vas tak rano ne čekaly. Ničogo shče do stolu ne gotove.
-Ne bіda. Ale ž my poperedžaly o skіl’ky orijentovno doїdemо. A my tut tortyk do čaju prykhopyly.
– Tortyk – cze dobre. U vnuczky zavtra imenyny, my їj vid vašogo ім’я і pidnesemo. A m’jaso sviže? A što tak malo?
– Tak vy ž samі hovoryly na p’jat’ tysjač. Na p’jat’ і privezly. Hroši viddaly nam jak vid sercя vіdіrvaly. Popyly čaj z bublykamy ta suxaryamy. Pohovoryly. I zіbralyśa v dorohu. Poprosyly zvіl’nity nam termopakety.
– A vam navišto?
– Rybu nazad povezyemo.
– A može і nam rybky po dorozі zavezyte?
– Nu my ne znajemo, koly povernemosja nazad.
Mожlyvo vnočі jty budemo. Ta j rybu shche treba zlovyty. Ja podzvonyu, – skazav čolovik.
– I kartopli zahopyt’. U tvoїh kartoplja smačna.
– Zapytaju. Zvyčajno, ni pytaty, ni dzvonyty čolovik ne zbyravsja. Pislja takoyi hostynnості. Ale vse takі ridnя. Os’ i vidpovіdav vvіčlyvo.
Vyїxaly vid rodyčiv і v peršomu ž kafe normal’no poyily. A to nam shche jty і jty.
– A tort napевno smačnyj bув, – skazav čolovik. Vin u mene solodke duže lybyt.
– Budemo jty dodomu, takyj samyj kupymo, – skazala ja… Nazad my jtyly z ryboj. Do rodyčiv ne zvertnuly. Tільки v kondyters’ku zajshly. Kupyly tort.
