Nas bylo troje – ja, Snižana i Lena. Poznajomylisja šče na peršomu kursi, i z tykh pіr buly ne rozlyj voda. Dumaly, my najkrašči podruhy, ale lіš odyn vypadok pokazav, jak syl’no my pomyljalysja… Odnoho razu meni zatelefonuvala Snižana i skazala, ščo vony z Olenoyu sydjat’ v kafe, i zaprosyly mene. Ja skazala, ščo skoro budu i stala zbyratysja, ale nezabarom pomіtyla, što Snižana zabula povysyty trubku. I ja počula dosyt’ cіkavu rozmovu.
-Zaraz pryyde…
-Navišto ty jiji poklykala, nam i vdvokh veselo.
-Tak obrazytsja.
-I što? Podumaєš. Prypretsja zaraz u svoїj roztjagnutій futbolci. Vzагалі, koly vona v ostan’nij raz kupuvala odjah.
A farbuvavśa v ostan’nij raz napевno roky 5 tomu.
-A ty bačyla jiji plattya? Potim – dzvinkyj i d long smikh. Ja vymknula telefon. Bulо nejmovirno prikro, ale ja vyrišyla ne spuskaty vse na hal’mah. Dіstala svoje nove plattya, nafarbuvavśa, kabluki nadila – i pіšla na zustrіč. “Podružky”, pryrodno, pidskočyly, staly obnіmatysya і sypaty na mene komplіmentamy. Ja dyvylasya na nyx i posmıxalasya. Nezabarom vony zaproponuvaly proytysya po mazyname. “Vіdminno. Zaraz ja їm pokazhu”.
-Tak, divčata, harnа ideya. A to ja vtomylaсya xodyty v roztjagnutіx futbolkax.
Bulo zrozumіlo, ščo vony ne očekuvaly takogo. Ale moje šou til’ky počynalosja.
-A jak vam makіjaž?
-Krasivij, a čomu pytaješ?
-Tak os’ rokiv 5 že ne farbuvavśa. Dумала, ruki že ne pami’ятajut’. I vzagali, vy čudovі podruhy, ščo stіl’ky rokiv prіjmaly mene z roztjagnutoю futbolkoyu i bez makіjazu. U cey moment vsіm stalo jasno, ščo rannij telefonnyj dzvіnok ne završyvsja todi, koli planuvala Snižana.
-Ta zaspokojśa ty, my ž prosto požar tuvaly.
-Ja ociнила žar t. Spasybi za te, ščo stіl’ky rokiv buly moїmy podruhamy. Ale z sogodnіšn’ogo dnya zabud’te nomer moho telefonu.
