Lesja byla zamizhnja vže try roky. Z čolovikom žyly nepohano, ale u nyx ne bylo ditej. I Lesja, i Myxajlo spodívalysja, ščo Boh počuye jix molytvy i u nyx skoro z’javitsja maljuk. A poky podružžja žylo cíkavym, nasyčennym žyttjam. U Lesji byl molodšyj rídnyj brat, jakyj často potrapljav v nepryyemni sytuaciji v sylu svoїj molodosti, nedosvidčenosti i xarakteru. Ta ž dbajlyva sestra postijno vytyahuvала brata to z odnoyi xalepe, to z inšoyi.
Ihor buv vdyčnyj Lesji, ale minjatysja ne pospyšav. Togo večora čolovik poїxav u vidrjadžennja, Lesja bula vdoma odna. Raptom prolunav dzvínok u domofon, i Lesja pospyšyla do dverej. “Meni potribno z vami pogovoryty,” – počula vona holos neznajomky. Žinka vidkryla dveri, i, sposterihajuchy za xodovym majdanchykom, čekala poyavu tajemnyčnoї gości. Lesja bula vpevnena, ščo ce – čergovyj s’jurpryz vid brata Ixory.
Ale pomylylasja… Nezabarom z liftu vyjšla moloda divčyna, jaka prytyskala do sebja dytynu, jakij na vyhd byly bliz’ko šesty měsjaciv. “Dobrý večir, Oleksandra Mykolaїvna. Vy dozvolyte uvijty?” – skazala vona. Lesja ničogo ne rozumila, v duši u neї z’javylasja jakas’ nezrozumila tryvoha, ale vona vpustyla divčynu.
Lesja takozh zghadala, ščo bachyla gošču zi znajomymy svogo čolovika. Koly Lesja podyvylasja na dytynu – nareshti počala ščoś rozumity i vidrazu zapytala: “Ce dytyna Myxajla?” “Mene zvaty Marta. Tak, ce joho dočka,” – zyznylasja divčyna. “Mozhna u vas perenočuvaty?” – zvernulasja do gospodyni kvartiry Marta. Pytannja oburylо Lesju, i vona, ledve strymuyuchys, poradyla divčyni jty do batkiv. Marta zapłakala, povidomyvshy, ščo je syrotoю.
Divčyna poprosyla pryhystyty na kil’ka dнів i zaznaczyla, ščo Myxajlo ničogo ne hovoryv pro družynu. Lesji, čysto po-ljudsky, stalo duže škoda molodu matir. “A jak že Myxajlo? Ščo vin skazhe, koly pobačyt’ tebe v svoїj kvartyri?” – pociкавylasja žinka. “Vin ne povernetsja v najblizhčyj tyžden’. Myxajlo pojihav do Tureččyny z moєю znajomoю. Ja bachyla na її storinci v socmerežax spil’ni fotohorafії z nym.
Ja znajshla v kvartyri, jaku vin znymav, poštovu korobku z vašoju adresoju ta im’jam. Vlasnycja sogodni vygnala mene, tomu ščo Myxajlo vže dva misyaci ne platyv za žytlo. Ja píslyazavtra otrymaju dopomohu i znymu kimnatu,” – zi sl’ozamy na očax promovyla Marta. Lesja zdrygnulasja, adže čolovik skazav їj, ščo pojihav u vidrjadžennja; “Zalyšajśja,” – skazala tixym holosom žinka. Lesja chotila probačyty čolovika, ale sam Myxajlo ne nadto c’ogo bažav.
Pryїxavšy z tak zvanogo vidrjadžennja, vin ne stav ničogo poyasnŷvaty abo vybačatyśja. Zate skazav, ščo ce joho žyttja i vin budet’ jim rozporjadžatysja, jak sam xoche. Trymaty čolovika Lesja ne stala, vin pішов, potim prosivsja nazad, ale Lesja tverdo vyrišyla, ščo z takojju ljudynoju їй ne po dorozhzi. A u Marty i її malyuka vse sklalośja dobre. Koly vona hostyuvala u Lesi, poznajomyłaśsja z її bratom Ihorem. Nezabarom vony odružylyśsja. Teper u nyx čudova micna sim’ya. Ihor lybyt’ dytynu, jak rídnoho. A Lesja, dyvyčys’ na jix ščastja, probačyla Martu, navit’ stala xreščenoju dlya її dočki.
