Odnoho razu, shist’ rokiv tomu, ya nasylu prokynulas’ vrantsi i stala varyty kashe. Bula zima, za viknom – neprohlyadna temryava.
Ya vartuvala moloko, shchob ne vteklo, i duzhe khotila spaty. Potim ya rozbudyla syna v sadok, vin vereduvav, ne khotiv vstaty. Moye naybil’she nel’yubyme – vytyahuvaty z s’nu teplu, solodko splyachuyu dytynku.
Potim ya yoho odyhala, vin khnykav, ne khotiv odyhatysya, styahuvav kolhotky, potim plyuvasya kasheyu; my spiznyuvalysya; vstal cholovik, zayshov na kukhnyu, zapytav: “A ye shchos’, krym kashe, na snidanok?”.
– Ni! – harknula ya, khotya mogla b nakromsaty buterbrodiv. Meni ne skladno, ale ya spiznyuvalas’, i ne vyspalas’, i vrantsi vzahali ne khochu hotuvaty kulinarne rozmayittya.
Potim my odyhalysya, i ya dumala pro te, yaka zh trudomistka tsetsa pora roku – zima. Shtany odyhniv, potim koftu, potim kurtku, potim, sharf, potim rukavytsi… Uffff.
My z synom vybihly na vulytsyu. Buv yakys’ syl’nyy moroz, i u nas ne zavelasya mashyna.
“Tyl’ky tsoho meni ne vystachalo!” – podumala ya i vytyahla cholovyka, zamiast snidanku, rozbyratysya z avto. A sama zrobyla yomu buterbrody na snidanok, z soboyu, na robotu.
U pidsumku, my iz zapiznennyam, ale roz’yezhalysya po spravakh.
Uvechori toho zh dnya ya hotuvala vecheryu. Den’ buv yakys’ nevdalyy na roboti, mene zavantazhyly chuzhymy obovyazkamy zamiast zvil’nenoho spivrobitnyka. Ya zlylasya i podumky vymovlyala nachal’nyku vse, shcho pro n’oho dumayu.
Ya chystyla kartoplyu, vkluchyla televizor na kukhni i dyvylysya yakus’ peredachu pro zamhizhzhya.
Tam heroyinya, krasyva, nakruchena, napomadzhena, shukala naryechenoho i rozpovidyala svoyu istoriyu.
Vona nedavno pereyikhala do stolytsi, bude pidkoryuvaty. Vid pershoho shlyubu v neyi ye dytyna, ale vin zhyve z bat’kamy v inšomu mісті, poky vona shukaye sebe v stolytsi. Os’ koly zayde sobi cholovika, i zrobyt’ kar’yeru, obov’yazkovo zabere dytynu sobi.
I v kintsi vona skazala:
– V tsilomu, u mene v zhytti vse dobre, i ya shukayu lyudynu, yaka zrobyt’ shche krashche. Ya khorosha mama, khorosha dochka, khorosha lyudyna i budu khoroshoyu druzyynoyu.
I provídna zapytuye:
– A yak vy zrozumily, shcho vy khorosha?
– Ya ne p’yu i ne kunyuy, – vidpovila divchyna.
– Zasluhy ne mozhut’ pochynatysya z “ne”. Ya NE p’yu, NE kunyuy, – kazhe veducha. – Vy buly b khoroshoyu mamoyu, yakby shchoranku prokydalysya, i vnochi varyly b ostohydlu kashe, potim sonnu dytynu svoyu budyly b, a dytyna skyhlyat’ vse vrantsi, i hoduvaly b yiyi tsiyeyu kasheyu, rozmazanoyu po vs’iy kukhni, potim tsi horezvisni kolhotky, p’yat’ shapok i koft na n’oho, sharfom zamotaly, i v zametil’ – na sankakh, do sadka, bihom, tomu shcho spiznyuyetesya na robotu.
A vona tam, v ts’omu sadku, maystruye tyul’panchyk, yakyy podaryt’ mami, tomu shcho skoro Den’ Matery… Ya zastyhla. Ya stoyala spynoyu do televizora, slukhala, ryzyla ovochi…
Ale ya zrozumila, shcho khtoś zverkh pryamo zараз hovoryt’ zi mnoyu.
Pro mene. Vin vse znaye pro mene.
U miytsi lezhala zamochena z ranku kastrulka, my spiznyuvalysya, i ya ne vstyhla pomyty. A na kholodylnyku vysiv malyunok, yakyy podaryv mne sohodni syn, koly ya pryyshla za nym v sadok.
Chasto my prosto ne pomichayemo shchastya.
Vono tranzytom prokhodyt’ kriz’ nashe zhyttya, a my plutayemo yogo z budennistyu i rutynoyu.
Tse kashe, tseta kastrulya, tsi kolhotky khyba pro take shchastya my mriyemo?
Ale zh yakshcho zadumaty’sya, pokrutyty yogo, povernuty v rukakh, zahlyanuty z inshogo rakursu: a chym ne shchastya?
Meni ye zarady kogo prokydatysya ranshe. I moye kukhonnye vikno zapalyuyetsya molochnym svitlom kozhen budennyy ranok, rivno v 6.
I tam, za viknom, kholodno i temno, a tut, na moyiy tepliy kukhni, zatishno svystyt’ chaynyk, i smishna ul’yublyena kastrul’ka z kvityochkoyu na bortyku varyt’ ideal’nu porsiyu kashe.
I u mene ye ul’yublyeny syn, yakyy ne lyubyt’ prokydatysya vrantsi (a khto lyubyt’?). I cholovik, yakyy mayzhe zavzhdy v kharoshomu nastroyi, i robota, de mene chekayet’, i zobovyazannya, typu os’ tsiyeyi neobkhidnosti prygotuvaty vecheryu, yaki robyat’ mene shchastlyvoyu.
Ya kozhen den’ shchastlyva, prosto za rutynoyu zabuvayu tse pomity!
Toy den’ – duzhe vazhlyvyy. Ya pislya noho troshky prozryla. Ya stala pomichaty to, shcho zavzhdy bulo peredochnyma, ale ya ne bachyla ts’ogo, niby vono prykhovano bulo pelinoyu vnutrishn’oho nevdobolennya.
A v toy den’ vypadkovyy dialog v televizori niby zirvav, yak fokusnyk, charyvnyy khustku z moikh ochей i ya ohlyaduyu svoyu staru kukhnyu yak novu i dumayu: VAU!!!
Buty shchastlyvym v momenti, ne dyvlyachys’ na zaproponovani zhyttyam obstavyny – moye kredo, moya osobysta religiya.
Shchastya – tse ne obov’yazkovo maskarad i karnaval, yogo potribno navchytysya pomichaty i tsinuvaty, navit’ yakshcho sohodni vono zovsim budenne, malenk’ke i skhozhe na puzatu kastrul’ku z vivs’yankoyu.
